Yıllar yılar önceydi, karneleri vermiş, yılın yorgunluğunu televizyon karşısında çay içerek atıyordum. Televizyonda yeni yetme bir muhabir, elinde mikrofon, okul bahçesinde dolanıyor ve bulduğu çocuklara ‘Okulun en çok nesini özleyeceksin?’ diye soruyordu. Neşe içinde hoplaya zıplaya okuldan çıkan bir çocuğa mikrofon uzattı. Sorusunu sordu: Okulun en çok nesini özleyeceksin? Ben hemen cevapları yapıştırdım: Öğretmenimi, arkadaşlarımı, dersleri, matematiği, okuma saatlerini belki biraz da beden eğitimi dersini… Bir çocuk okulda başka ne özleyebilir ki.
O yıllarda ben kitaplara, öğretmenliğe ve öğretmeye öyle bir dalmışım ki anlatamam. Anlatmayacağım da zaten, sırası değil. Konumuz başka. Evet o yıllarda bir öğrencinin okulsuz, öğretmensiz olmasının çok feci bir durum olduğuna kalben inanmışım. Çocuklar okula gelecek, onlara müfredattaki bilgileri bir huni tutup kafalarına boşaltacaktım ve hooop her şey çok güzel olacaktı. En güzel üniversiteyi kazanacaklar, iyi insan olacaklar, ülkemizi ‘muasır medeniyetler seviyesinin üstüne’ çıkaracaklardı. Ama kazın ayağı öyle değilmiş.
…
Biz konumuza, mikrofon tutulan ve okuldan çıkarken ağzı kulaklarında olan çocuğa, dönelim. Çocuk ufacık tefecik boyuna, cılız bedenine, yarısı dökülmüş süt dişlerine bakmadan acımasızca, umarsızca, bunu bir öğretmen duyarsa üzülür demeden şak diye cevabını verdi. Hem de hiç düşünmeden.
Ayıptır günahtır insan biraz düşünür, öğretmenleri kırar mıyım diye. Bu sözün bir öğretmeni nasıl yaralayacağını, hayatının amacını nasıl sorguya çekeceğini, mesleğine olan aşkı nasıl sorgulatacağını ve dahası öğretmenlik yoksa boş beleş bir meslek midir? Diye derin muhasebelere dalacağını? Hiç mi düşünmez insan?
Kim bilir belki de muhabir, çocuk ve o cümle dış güçlerin bir oyunuydu. Evet parçaları birleştirince büyük resimden apaçık bu sonuç çıkıyor. Bugüne gelelim ‘Meslek ve öğretmenler hiç olmadığı kadar sahipsiz. Öğretmenler şamaroğlanına dönmüş durumda, meslek itibarı maaşıyla birlikte yerlerde…
Bu cümle kullanıldığından beri çocuklar önce evleri sonra da okulları ele geçirdiler. Her şeyi o çocuk başlatmış. Söylediği o cümleyi bütün öğretmenler duydu. Evet, duyduk ve kendimizi suçladık, suçladık, suçladık…Bu suçluluk duygusu sonucu okulları çocuklara teslim ettik…
Çocuğun verdiği cevabı mı merak ediyorsunuz? Ne diyebilir ki bir çocuk?
Evet dedi, şu kulaklarımla duydum. Yunus Emre’nin dediği gibi:
‘Bir sinek bir kartalı
Salladı vurdu yere
Yalan değil gerçektir
Ben de gördüm tozunu’
İnanmayacaksınız, abartıyorsun diyeceksiniz ama duydum diyorum. Neymiş efendim: En çok teneffüsleri özleyeceğim. Evet aynen bunu söyledi. Bu cümle o gün yasaklanmalıydı. Okullarda bu cümleyi kullananlara, kullanmayı düşünenlere, bir ders ayakta bekleme, gün boyu teneffüse çıkmama (teneffüsler tamamen kaldırılmalı, hatta bu kelime lügatlerden silinmeli), 1000 defa ‘en çok dersleri ve öğretmenlerimi özleyeceğim’ yazma cezası verilmeli. Bu da benim eğitim camiasına bir kıyağım olsun. Halen geç kalınmış değil.
15 Haziran 2023
Karne vermeyi beklerken.
Fehmi
